وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند،

 وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است،

وقتي احساس مي کنم دردمند ترين انسان عالمم... وقتي تمام

 عزيزانم با من

 غريبه مي شوند...

 و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند... وقتي

 تمام عالم را

 قفس مي بينم...

بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان دارم...

بي تفاوت مي گذرم...