آهای روزگار
درست است که من
راه های نرفته زیاد دارم
اما خودت هم میدانی
با تو زیاد راه آمده ام
پس کاری کن
که ما در کنار هم
عاشقانه نفس بکشیم
دوری وجدایی بس است

 اشک هایم را به نخ می کشم
و تسبیحی می سازم هزار دانه
تا با آن ذکر دلگیری ام از دنیا را برایت بگویم…

 میخواهم جشنی بگیرم

به وسعت وشکوه تنهایمان
شلوغش نمیکنم
من و تو حضورمان کافیست
نمیخواهم چشمی بر با هم بودنمان خیره شود
میخواهم کمی برای هم دلبری کنیم
دعوتم را قبول کن ساعت دوست داشتن ::کنار ساحل دریا

 همیشه می گفتند ترک عادت موجب مرض است

اما اینبار موجب مرگ میشود ترک عادت 

با تو بودن..

 سکوت و صبوری ام را به حساب ضعف و بی کسی ام نگذار ...

شاید هنوز به چیزهایی پایبندم ...
چیزهایی که تو یادت نمی آید ...!

کاش

داشتنت

به راحتی دوست داشتنت بود.......

نمیدانم . . .
شب ها من شاعر می شوم . . .
و تورا غزل باران می کنم . . . !!
یا . . .
یا تو بهانه میشوی . . .
و من غزل غزل می بارم !؟!