دلتنگی...دلتنگی...دلتنگی...

 آدم که دلتنگ میشود...چه فکرها که نمیکند...

 چه اندیشه ها که در خیال خود ندارد...و چه رویاها...

   که گاه خنده را طرحی می کند بر لبان...

 و گه غم را بغضی میکند شکسته در سینه

 تا در پی بهانه...