آخه تو مرهم درد بی دوایی     آخه  تو از همه آدما جدایی

تو نگاهت همه باور و امیده      تو کلامت رنگ غربتو بریده

آخه تو جلوه خوبی خدایی       آخه تو از همه  آدما جدایی

باورم که نگاهت آبرمو             خنده های پره دردت روبرومه