نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

                                      مثل آسمانی که امشب می بارد....

                و اینک باران

                      بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

                                                و چشمانم را نوازش می دهد

                                                     تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم..

            بعدها نام مرا باران و باد

                    نرم مي شويند از رخسار سنگ

                                     گور من گمنام مي ماند به راه

                                                       فارغ از افسانه هاي نام و ننگ