چند سال از امشب بگذره تا من فراموشت کنم؟

شبانه با من عاشق نخوان شعر جدایی را

به یاد آور فقط یک بار تو روز آشنایی را

همان روزی که گشتم عاشق چشمان پاک تو

نمی دانستم اکنون می نوازی بی وفایی را

مگو با من دگر از رفتن و از بازی تقدیر

که من باور ندارم طعم تلخ بی نوایی را

نخوان از وا ژه های تلخ پرواز و صعود و اوج

که من طاقت ندارم درد سخت بی صدایی را

حضور سبز تو در خاطراتم تا ابد با قیست

کنار تو نویسم روی قلبم نام زیبای رهایی را

لعنت به دوری و دلتنگی

لعنت به دنیایی که مرا از نگاه فیروزه ای چشمانت به دور انداخته

لعنت به دنیایی که حسرت لطافت اطلسی دستانت را نثارم کرده

لعنت به این دلتنگی

دارم نفسهای آخر را بی تو میکشم . .

کجایی ؟؟

نفس کم آورده ام

نجاتم بده

کمی نفس

کمی زندگی

کمی بودنت را نثارم کن

و نجاتم بده . .

همه ایـن روزهـا کـه گــذشـت

درد بود، ولی درمانشان کارا نبود!  

یـاد تـو بود، اما خودت نبودی

نبودی و این درد بیداد میکرد، امان میبرید و تو باز نمیامدی ؟!  

 انگار هیچ حسی صدای ناله های مرا به تو نمیرساند!

گفتند درد را صبوری کن ..... صبوری کردم،

 انگار نمیدانستند درس صبوری را از برم!

 من مدتهاست صبوری میکنم نبودن ها و نخواستن های تو را

انگار حتی دلت نمیخواست این درد آرام بگیرد!

که خود میدانی اگر تو میخواستی،

 با تو همه دردها رفتنی میشدند 

درمان درد تو ... من نبودم!

اما درمان درد من .... تویی ...

غم عشقت بیابون پرورم کرد 

                                          هوای بخت بی بال و پرم کرد 

   به مو گفتی صبوری کن صبوری 

                                           صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد 

بزار بباره بارون

بزار همه ببینن

بزار واسه تماشا

همه بیان بشینن

بیان همه ببینن

که اطلسی تموم شد

تمام آرزوهاش

شباش چه سوت و کور شد

بزار همه بدونن خراب و مست مستم

بزار همه بدونن

تو بی کسی شکستم

   از کوچه های شب بی حضور تو گذشتن

                    به عبور خوفناک باد سردی می ماند....

                                که تن بر کوچه خیس میکشد و مردمان

           بر عبورش پنجره میبندند و پرده میکشند...

                                 شب بی حضور تو چه غریبانه است...

هرشب خفته دربستر چشم به سقف میدوزم و با تو

با تو که آن سو تر جایی دربسترخویش یه سقف خودنگاه میکنی

قید نگاه را زدم

 قید گرمای دستهایت را

اما راه سخن بسته نیست باتوحرف میزنم از ورای فاصله ها